Δικτυωθείτε με το ΔΔΕΕΨΥ® Ελλάδα



1328465156 icontexto-inside-bloggeryoutube1

Για το NewsLetter του ΔΔΕΕΨΥ® Ελλάδα

Οι Εξελίξεις του ΔΔΕΕΨΥ


DSM-5 Published, ‘Critical Guidebook for Clinicians’

Reviewed by John M. Grohol, Psy.D. on May 19, 2013

The much-anticipated 5th edition of the reference manual mental health professionals use to classify and diagnose mental disorders — called the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders — was officially released today. The DSM-5, as it’s called, was published today after a 14 year revision process.

The manual is published by the American Psychiatric Association (APA).

The process included the analysis of hundreds of research studies published in the past two decades by multi-disciplinary, disorder-based workgroups. Then drafts of the proposed manual were published three times, resulting in over 13,000 comments, emails and letters from other researchers, clinicians and the public.

James Scully, Jr., MD, CEO of the APA, suggested that the DSM-5 will be a “critical guidebook for clinicians.”

“The manual is first and foremost a guidebook for clinicians,” reiterated David Kupfer, M.D., DSM-5 task force chair, who noted that the overall number of disorders remains largely the same as what appeared in the DSM-IV, the prior edition of the book. The number has stayed largely the same because new disorders have been offset by the combining or removing old, outdated disorders.

Details of the biggest changes made in the DSM-5 were first reported by us earlier today in a blog entry.

New disorders added since the publication of the DSM-IV nearly 19 years ago include Disruptive Mood Dysregulation Disorder (formerly known by clinicians as childhood bipolar disorder), mild neurocognitive disorder, binge eating disorder and premenstrual dysphoric disorder. The latter two were first suggested in the DSM-IV, and were formally recognized as disorders by the DSM-5.

Childhood bipolar disorder has been recognized by some pediatric clinicians and researchers for over a decade. The DSM workgroup, however, decided that using a new term to describe this cluster of symptoms was more appropriate. Disruptive mood dysregulation is characterized by a child or teen under age 18 who exhibits persistent irritability and frequent episodes of extreme, out-of-control behaviors that cause significant distress in the child or teen.


Ομαδική Ψυχοθεραπεία

Άρθρο της Βασιλικής Γ. Βενέτη, Post MA, Επιστημονική Υπεύθυνη ΔΔΕΕΨΥ-Ελλάδα, Υπεύθυνη Διεύθυνσης της Veneti CPT Services Ltd-Κύπρος

altΣε αντίθεση με την ατομική ψυχοθεραπεία, όπου συναντάμε τον θεραπευτή να συνεργάζεται με τον θεραπέυομενο σε δυαδική -επι τω πλείστω- θεραπευτική σχέση, ώστε να οδηγηθούν σε πιθανές λύσεις των θεμάτων που τον απασχολούν, η ομαδική στοχεύει στην αξιοποίηση της ομάδας ως ασφαλές πλαίσιο στο οποίο τα μέλη θα εκφράσουν προσωπικά και συλλογικά ερωτήματα. Δηλαδή, προβληματισμούς που αφορούν τόσο τη καθημερινότητα τους όσο και ιδιαίτερα θέματα της ζωής τους.

Τα μέλη της ομάδας εκφράζοντας τις σκέψεις τους και ακούγοντας τις απόψεις των άλλων αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι οι μόνοι που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αλλά υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι αναφέροντας την εμπειρία τους θα τους βοηθήσουν να αποκτήσουν ένα ρεαλιστικότερο τρόπο σκέψης που θα τους οδηγήσει στην υιοθέτηση νέων δεξιοτήτων και συμπεριφορών.

Κάθε ομάδα αποτελείται από τον θεραπευτή ή τους θεραπευτές και τους θεραπευόμενους. Συνήθως ο αριθμός των μελών της ομάδας κυμαίνεται από 3 ως 12 άτομα, ικανός να ενισχύσει το θεραπευτικό κλίμα.

Στα πλαίσια της γνωσιακής-συμπεριφορικής ομαδικής ψυχοθεραπείας, ο θεραπευτής στοχεύει στην αξιοποίηση της ομάδας για την αντικατάσταση των δυσλειτουργικών σκέψεων και συμπεριφορών των θεραπευόμενων. Εργάζεται στο "εδώ και τώρα" και δομεί την ομάδα επιλέγοντας τα άτομα. Πολλές φορές, εισάγει νέα μέλη ακόμα και όταν η ομάδα έχει αρχίσει ενώ, αν χρειαστεί, προχωρά σε προτάσεις συμμόρφωσης ακόμα και αποχώρησης παρατηρώντας τις αλληλεπιδράσεις και τις σχέσεις που δημιουργούνται τόσο στα μέλη της ομάδας όσο ανάμεσα σε εκείνον και την ομάδα. Τέλος, ο θεραπευτής δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη τήρηση της εχεμύθειας και του απορρήτου των θεμάτων που σχολιάζονται σε αυτή.

Η γνωσιακή-συμπεριφορική ομαδική ψυχοθεραπεία διαχωρίζεται σε ομάδες απόκτησης κοινωνικών δεξιοτήτων, όπου οι επικεφαλείς διδάσκουν λειτουργώντας ως υποδείγματα δεξιότητων ενώ οι θεραπευόμενοι υιοθετούν τις δεξιότητες μέσα από την εφαρμογή συγκεκριμένων τεχνικών όπως το παίξιμο ρόλων, οι διάφορες ασκήσεις αυτογνωσίας και οι εργασίες για το σπίτι. Η ομάδα στοχεύει περισσότερο στην δράση και την αλλαγή και όχι τόσο στην συνάντηση και τον στοχασμό αφού χαρακτηρίζεται ως θεατρικό έργο στο οποίο τα μέλη της θα εκδραματίσουν προσωπικά και συλλογικά θέματα.

Αντιθέτως, στις ομάδες βραχυπρόθεσμης εργασίας τα μέλη "κινούνται" προς την επίλυση ενός συγκεκριμένου προβλήματος όπως είναι η κατανάλωση υπερβολικής ποσότητας αλκοόλ, οι διαταραχές πρόσληψης τροφής, η έντονη έκφραση επιθετικότητας ακολουθώντας συγκεκριμένα θεραπευτικά βήματα.

Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η προσπάθεια προσωπικής ανάπτυξης ξεκινά από την ατομική ψυχοθεραπεία και ολοκληρώνεται με την ομαδική. Παρ όλα αυτά, είναι ιδιαιτέρως ωφέλιμο να λάβουμε υπόψη τόσο τις ανάγκες όσο και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του θεραπευόμενου πριν προχωρήσουμε σε οποιοδήποτε θεραπευτικό πλάνο. Όπως και να έχει, είναι αποδεδειγμένο ότι τα ωφέλη είναι θαυμαστά είτε κινηθούμε σε ατομικό ή ομαδικό πλαίσιο αφού στηριζόμενοι στη θεραπευτική διαδικασία θα έχουμε αποκρυπτογραφήσει σημαντικές πτυχές του εαυτού μας!

Family of Many Schizophrenia Patients Report Positive Personal Growth

By Associate News Editor
Reviewed by John M. Grohol, Psy.D. on May 4, 2013

Amidst the heavy emotional toll of taking care of a loved one with schizophrenia, new research reveals that, for many family members, there is a positive personal growth aspect.

As part of her doctorate in clinical psychology, Rachel Morton of Queensland University of Technology’s School of Psychology and Counseling in Australia interviewed relatives of people with schizophrenia to gain a better understanding of the disorder’s impact on the family.

“Most relatives identified that having a relative with schizophrenia contributed to their own personal development, such as having greater compassion for those with mental health issues and having a greater appreciation for what is important in their life,” she said.

According to Morton, one participant reported that living with someone with schizophrenia had influenced her own career choice to become a health professional. In another example, a family member credited living with someone with schizophrenia to giving life new meaning.

As a result of the findings, Morton plans to conduct a worldwide survey to determine whether or not personal growth and benefits are common across a wider cross-section of family members living with a loved one with schizophrenia.

Morton will be interviewing participants over the age of 16 who have a first-degree family member with schizophrenia and who have lived with that person at some point during their diagnosis.

“Family members frequently reported that the nature of schizophrenia meant their relative required a range of support, including financial, social, and assistance in getting treatment, all of which were reported to take a large emotional toll on the family members themselves,” said Morton.

“It was common for people to report frustration with some mental health professionals and systems.

“I want to investigate this issue more widely and further explore the stress they feel and how family members cope with this stress,” she said.

“This survey is important because family members often get forgotten when health professionals are dealing with people with schizophrenia.”

As sited: http://psychcentral.com/news/2013/05/05/family-of-many-schizophrenia-patients-report-positive-personal-growth/54442.html


Θετικός Τρόπος Σκέψης!

Άρθρο της Βασιλικής Γ. Βενέτη, Post MA, Επιστημονική Υπεύθυνη ΔΔΕΕΨΥ-Ελλάδα, Υπεύθυνη Διεύθυνσης Veneti CPT Services Ltd-Κύπρος

altΚαθημερινά καλούμαστε να διαχειριστούμε γεγονότα τα οποία περιέχουν αρνητικές αλλά και θετικές εκπλήξεις. Είναι λοιπόν πιθανό να συμβούν δυσάρεστα απρόοπτα στον εργασιακό χώρο, ή να καθυστερήσουμε στην συνάντηση μας, ή να ζήσουμε επιτέλους μία συγκλονιστική εμπειρία.

Αρνητικά αλλά και θετικά γεγονότα τα οποία θα σταθούν ως σταθμοί στην ζωή μας επηρεάζοντας σημαντικά την ψυχολογία μας αφού, έχει αποδειχτεί ότι κάθε φορά που εκτιθέμαστε στις καταστάσεις αντιδρούμε νοητικά, συναισθηματικά και συμπεριφορικά.

Υπό αυτήν την παρατήρηση, η γνωσιακή-συμπεριφορική θεωρία υποστηρίζει ότι ο τρόπος σκέψης ως απάντηση σε μία εμπειρία, επηρεάζει την διάθεση και διαμορφώνει την συμπεριφορά του ανθρώπου. Πιο συγκεκριμένα, η κεντρική ιδέα της γνωσιακής-συμπεριφορικής φιλοσοφίας ορίζει ότι ο αρνητικός τρόπος σκέψης ευθύνεται για την δυσάρεστη ψυχολογία και την δυσλειτουργική συμπεριφορά που υιοθετούμε σε συγκεκριμένες συνθήκες.

Για παράδειγμα, αν συναντήσουμε μια απρόοπτη εξέλιξη στην εργασία τότε, εύλογα θα στεναχωρηθούμε για ότι συμβαίνει και θα σκεφτούμε αρνητικά για το μέλλον μας καταλήγοντας σε ιδιόρρυθμες συμπεριφορές οι οποίες ναι μεν εκφράζουν ότι μας απασχολεί αλλά ταυτόχρονα, συντηρούν το πρόβλημα που παρουσιάστηκε κρατώντας εμάς στο σημείο της δυσκολίας.

Από την άλλη πλευρά, η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία ως εξέλιξη της θεωρίας, προχωρά ένα ακόμα βήμα δίνοντας μια πιο αισιόδοξη σκοπιά όσον αφορά την αλληλουχία της σκέψης, του συναισθήματος και της συμπεριφοράς.

Συνεπώς, το μοντέλο της γνωσιακής-συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας εστιάζει στην παρατήρηση και καταγραφή της αρνητικής αυτόματης σκέψης στοχεύοντας στην αναδόμηση αυτής με τις μεθόδους αμφισβήτησης, διαδικασία η οποία αν γίνει θα επιφέρει ανακουφιστικές εξελίξεις στην συναισθηματική και συμπεριφορική αντίδραση του ανθρώπου που βιώνει μια δυσάρεστη κατάσταση.

Άρα, το μόνο που χρειάζεται είναι, αρχικά να σημειωθούν οι αρνητικές σκέψεις και, στην συνέχεια να αμφισβητηθούν θεραπευτικά εφαρμόζοντας την πραγματιστική, την ορθολογιστική και την νοοκατασκευαστική μέθοδο.


Treatment for anorexia and bulimia

 Psychologists are finding effective ways to treat these dangerous disorders.

Family therapy, cognitive-behavioral therapy and interpersonal psychotherapy can help individuals overcome two common eating disorders.

Anorexia treatment

Families can play a key role in treating anorexia, according to clinicians using a treatment known as the Maudsley approach.

The treatment is a form of family therapy that enlists parents’ aid in getting their daughters to eat again.

Early in the treatment, clinicians invite the family to share a picnic meal. That gives them a sense of family meal patterns. It also allows them to suggest ways parents can get the child to eat more.

In weekly sessions, the parents then describe what they’ve fed their daughter and what’s working well.

The approach also helps to strengthen the daughters’ feelings of independence by gradually letting them take control of their eating. Clinicians also help the family learn how to help the child cope with the challenges of adolescence.

In contrast to current treatment, this approach is relative short-term. It relies mostly on outpatient treatment. And it’s successful over the long-term, say researchers.

One study found that two-thirds of patients regained normal weight without hospitalization. Most showed big improvements in psychological functioning. And parents became less critical of each other and their daughters.

Bulimia treatment

The largest controlled study on bulimia so far shows that two types of psychotherapy can help individuals stop bingeing and purging:

  • Cognitive-behavioral therapy helps individuals change the unrealistically negative thoughts they have about their appearance and change their eating behaviors.

  • Interpersonal psychotherapy helps individuals improve the quality of their relationships, learn how to address conflicts head-on and expand their social networks.

As sited: http://www.apa.org/topics/eating/treatment.aspx

© 2013 American Psychological Association


Περισσότερα Άρθρα...
Έχουμε 7 επισκέπτες συνδεδεμένους